De kerncentrale die elektriciteit produceert stoot op zichzelf geen broeikasgas uit. Voor het totale productieproces van kernenergie (van mijnbouw, uraniumverrijking, het bouwen en ontmantelen van kerncentrales, tot de verwerking en opslag van radioactief afval) zijn echter grote hoeveelheden energie nodig. Veel van deze energie komt uit fossiele brandstoffen, en dat leidt ertoe dat kernenergie een behoorlijke hoeveelheid indirecte broeikasgasemissies veroorzaakt.
Om deze emissies te vergelijken met de emissies van andere vormen van elektriciteitsproductie moet een vergelijkende levenscyclusanalyse worden gemaakt van verschillende energiedragers. In zo'n levenscyclusanalyse worden de totale emissies van het productieproces opgeteld, en gedeeld door de totale hoeveelheid geproduceerde elektriciteit gedurende de productieve periode van een energiebron. Het resultaat toont de totale broeikasgasemissies per kilowattuur (kWh) elektriciteit. Alle onderzoeken tonen in elk geval aan dat ook kernenergie bijdraagt aan het broeikaseffect. Volgens de één evenveel als een moderne gasgestookte centrale, volgens de ander 30 keer minder dan een steenkoolcentrale.
De uitkomsten hangen veelal af van de aannames. Wat reken je allemaal mee, van welke gemiddelde energiemix ga je uit, als je berekent wat de uitstoot is van een onderdeel van de cyclus. Van welk uraniumerts ga je uit (hoe ‘armer’ het erts hoe meer energie het kost om het bruikbaar te maken)
Lees hierover verder:
Nederlands:
http://www.tegenstroom.nl/files/621-22_nl.pdf
Engels: http://www.oxfordresearchgroup.org.uk/publications/briefings/energyfactsheet4.pdf
Voor hoeveel jaar hebben we nog uranium? Ofwel; is kernenergie een oneindige energiebron? Voor een deel is dat een heel simpel verhaal; uranium is een grondstof waarvan slechts een fractie gebruikt kan worden. In 1000 kilo erts zit vaak maar 1 kilo uranium waarvan ook nog maar de helft echt vrijgemaakt kan worden uit het erts; 500 gram uranium uit 1000 kilo erts.
Er zijn verschillende categorieën uraniumvoorraden, ingedeeld naar rijkheid van het erts. Volgens de meest recente gegevens over mondiale uraniumvoorraden van het Nuclear Energy Agency en het International Atomic Energy Agency is de totale voorraad winbaar uranium op aarde 3.537.000 ton; dit is de som van de goed toegankelijke voorraden plus de geschatte extra voorraden die winbaar zijn voor minder dan $ 80/kg. Uitgaande van het huidig uraniumgebruik, dat 67.000 ton per jaar bedraagt, zou er voldoende uranium beschikbaar zijn voor ongeveer 50 jaar. De totale uraniumvoorraad is uiteraard veel groter. NEA en IAEA schatten het totaal van alle reserves op 14.4 miljoen ton. Maar deze reserves zijn niet alleen heel moeilijk winbaar en daardoor niet economisch rendabel, het percentage bruikbaar uranium in het erts is ook veel te laag om te gebruiken voor elektriciteitsproductie. Grote delen van de huidig aangetoonde voorraden zijn al marginaal. Dat geldt voor mijnen in Namibië, Zuid Afrika, Kazachstan, en voor de Olympic Dam mijn in Australië.
Voorstanders van kernenergie wijzen op de grote voorraden uranium die te vinden zijn in onconventionele bronnen. Uranium wordt bijvoorbeeld gevonden in oceaanwater. Het betreft dan echter concentraties van 0,0000002%. De kosten om dit uranium vrij te maken voor energieproductie zijn enorm. Bovendien zou de winning en verrijking van dit uranium meer energie vereisen dan ermee geproduceerd kan worden. Als we zouden besluiten om alle elektriciteitscentrales op fossiele brandstoffen te vervangen door kerncentrales dan zou er genoeg rendabel winbare uranium als brandstof beschikbaar zijn voor ongeveer 3 tot 4 jaar. Een andere manier om het te benaderen: Als we het huidige gebruik van kernenergie in de wereld alleen maar zouden verdubbelen, zou de uraniumvoorraad slechts toereikend zijn voor 25 jaar. Alle minimale voordelen van kernenergie voor het klimaat zijn dus erg tijdelijk.
Bij de winning van uranium komen enorme hoeveelheden radioactief materiaal vrij die achter blijven in de wingebieden. Van elke 100 kilo die gewonnen wordt blijft 85 kilo achter; dat is 1 miljoen ton aan vloeibaar en 2 miljoen ton aan stofvormig radioactief materiaal per kerncentrale per jaar. De rest van het erts is radioactief afval, dat meestal gedumpt wordt in de open lucht.
In Canada en Australië worden prachtige natuurgebieden en het leefgebied van de inheemse bevolking omgeploegd en vaak voor eeuwig onbewoonbaar gemaakt. Zie bijvoorbeeld: www.iratiwanti.org
Meer lezen over de voorraden uranium:
Nederlands:
http://www.tegenstroom.nl/files/621-22_nl.pdf
Engels:
http://www.wise-uranium.org
http://www10.antenna.nl/wise/623/5665.php
http://www10.antenna.nl/wise/640/5741.php
Duits:
http://www.boell.de/downloads/oeko/mythos_atom_diehl.pdf
http://www.greenpeace.de/fileadmin/gpd/user_upload/themen/atomkraft/uranreport2006_lf.pdf