(12 oktober 2009) Het verdrag waar in Kopenhagen een vervolg op moet komen loopt tot en met 2012. Steeds meer landen willen ‘Kopenhagen’ aangrijpen om niet over een vervolg van Kyoto te praten (inclusief alles wat daarin al aan basisbeginselen is vastgelegd) maar helemaal opnieuw beginnen. Daarmee zouden de bestaande afspraken dus opzij worden gezet en moet er zelfs opnieuw onderhandeld worden over de nu geldende uitstoot-beperkingen. Canada pleit hier voor, met een heel eigen agenda in het achterhoofd; ze wil dat kernenergie opgenomen wordt in een verdrag, met een oormerk (“rubberstamp of approval”) dat het helpt tegen klimaatverandering en dus ook veel overheidsgeld verdient. In het huidige Kyotoverdrag is steun aan kernenergie uitgesloten. Meer pro-kernenergie landen (en dat zijn de landen die kerncentrales denken te kunnen verkopen) schatten in dat het niet lukt als er voortgeborduurd moet worden op het bestaande klimaatverdrag en bepleiten een nul-situatie in Kopenhagen. In 2000 (COP6, Den Haag) hebben we er met elkaar voor gezorgd dat kernenergie uitgesloten werd van alle mechanismen voor financiele steun (zoals het CDM en JI). Dat heeft niet alleen de groei van kernenergie tegengehouden, het heeft ook de groei van duurzame energie bespoedigd. Immers; als je in een ontwikkelingsland een kerncentrale mag bouwen met subsidie gaat dat geld niet naar een werkelijk duurzame oplossing. In Bangkok, waar de afgelopen weken onderhandeld werd, liepen veel ontwikkelingslanden weg toen Canada in feite voorstelde 'Kyoto' te torpederen. Maar er waren ook ontwikkelingslanden die wel graag bijna voor niets een kerncentrale willen .. en dus zie je ook steeds meer Afrikaanse landen steun geven aan de onderhandelaars die kerntechnologie willen verkopen.

En dus is het van belang dat in Kopenhagen een verdrag wordt gesloten waarin kernenergie opnieuw uitgesloten wordt van financiele steun.