Twee miljard mensen hebben nog geen toegang tot “energiediensten voor huishoudelijk gebruik” (een belangrijke doelstelling van onder andere de G8). Als je die wilt voorzien met behulp van fossiele bronnen zal de CO2 toename slechts ca. 1 % bedragen. Daar zit dus niet het grootste probleem. Maar je laat dan wel alle eisen rond duurzaamheid los en houdt mensen afhankelijk.

Is een duurzame energievoorziening in combinatie met armoede bestrijding wel haalbaar? Het antwoord is ja. Juist de duurzame bronnen bieden die mogelijkheid. Om eindeloze discussie en dus stagnatie te voorkomen zou het goed zijn als er criteria komen. Die criteria moeten dan gelden voor bijvoorbeeld alle overheids- en private investeringen, hulpprograma’s, kredietfaciliteiten, leningen en andere geldstromen. Het zou de mondiale milieu- en ontwikkelingsbeweging ook versterken als ze het eens zouden kunnen worden over die uitgangspunten.

Een voorzet: We willen alleen bronnen of systemen die

· Met lage investeringen leiden tot het leveren van energie in een gewenste vorm en dit
tegen acceptabele kosten,
· Leiden tot het genereren van inkomsten voor de armen,
· Met technologieën werken die lokaal “hanteerbaar” of “aangepast” zijn en ruimte
bieden voor verdere optimalisatie,
· De basis vormen voor de start van kleine bedrijvigheid
· De deviezen positie van een land verbeteren,
· Ruimschoots voorhanden zijn,
· Elders hebben bewezen te voldoen,
· De milieubelasting verminderen,
· De positie van vrouwen versterken,
· Goed aansluiten bij de andere WEHAB (Water, Energy, Health, Agriculture,
Biodiversity) onderwerpen.

Voor de hand liggend ? Misschien. Maar als je dit consequent toepast op alle voorstellen voor bestrijding van energiearmoede kun je heel veel kaf van het koren scheiden.

Wat er per definitie afvalt zijn bijvoorbeeld verdere import van olie producten, grote elektriciteitscentrales op basis van steenkool, gas of olie, grote waterkrachtcentrales en kerncentrales.

Reageren ? Stuur een mail aan wiseamster@antenna.nl